Aðeins ,,aumingja" laxinn þarf að vara sig. Laxveiði í miðri borg er gömul hefð, jafnt í Elliðaám sem í Úlfarsá. Báðar liggja að miklu leyti í friði frá iðandi mannlífi og allt of hraðri umferð. Að taka lax í Reykjavík að morgni og borða heima að kveldi er upplifun sem margir laxveiðimenn þekkja. Í þessum pistli ætla ég þó ekki að fara mikið í veiðina sjálfa heldur hvernig best er að meðhöndla bráðina þegar heim er komið.

Hvernig við grillum lax fer dálítið eftir stærð. Persónulega þykir mér alltaf best að flaka fiskinn og leggja flökin heil á grillið. Öðrum þykir betra að taka hann í sneiðar og fá þannig safann úr beinunum inn í kjötið. Engu að síður mæli ég með því að tveggja punda fiskar og minni séu grillaðir heilir, þriggja til sjö punda séu flakaðir en átta punda og stærri eru bestir í sneiðum.

Heilan lax þarf að krydda vel að innan og utan. Best er að nota salt, sítrónusafa og tilbúnar kryddblöndur s.s. fiskikrydd frá Pottagöldrum. Það má til að bragðbæta skera á ská í kjötið inn að beinagarði og setja í sárið krydd, smjörklípu og smátt skorinn eða pressaðan hvítlauk. Þegar laxinn er skorinn á þennan hátt er best að leggja hann á álpappír, hella yfir hann dálitlu hvítvíni, vefja hann varlega inn og sjóða hann þannig á grillinu eða í ofni. Laxaflök kryddum við á svipaðan hátt en nú blöndum við kryddinu í brætt smjör og penslum svo sárið vel á meðan við grillum roðhlutann. Við snúum svo fiskinum nokkrum sinnum en höfum hann lengur á roðhlutanum til að brenna fiskinn ekki um of. Ef ykkur þykja flökin of stór til að snúa má líka skera þau í passlegar sneiðar.

Best er að leggja laxasneiðar á bretti og skera þannig þunnar rákir í kjötið til að þær skreppi síður saman á grillinu. Þær eru síðan penslaðar á sama hátt og flökin en hér eins og reyndar með allan fisk ber að hafa eftirfarandi reglu ofarlega í huga: Þegar við ákveðum að hætta steikingu/suðu og berum hann á borð eigum við að vera hrædd um að hann sé enn þá örlítið hrár. Þá er hann tilbúinn.